Makiandampars – group – of – pigeons

درمان بیماری‌های تنفسی در پرندگانی نظیر کبوتران باید بر اساس شدت علائم و نوع عامل بیماری‌زا (باکتریایی، ویروسی، قارچی یا انگلی) به صورت گام‌به‌گام و هدفمند انجام شود. در موارد خفیف مانند عطسه یا آبریزش بینی بدون اختلال تنفسی، می‌توان از درمان‌های حمایتی مانند تقویت سیستم ایمنی، اصلاح محیط زندگی (کاهش رطوبت و گردوغبار) استفاده کرد. دامپزشکان ممکن است آنتی‌بیوتیک‌های طیف وسیع مانند داکسی‌سایکلین (Doxycycline) یا انروفلوکساسین (Enrofloxacin) با دوز پایین را تجویز کنند. لازم به ذکر است استفاده بی رویه از آنتی بیوتیک ها و اقدام به درمان بدون نظارت دامپزشک ماهر می توانند خطرناک باشد و عوارض جانبی جدی داشته باشد.

در مواردی که این بیماری پیشرفت می کند می تواند باعث عفونت تنفسی شدید، برونشیت و اصطلاحا ذات الریه شود. این بیماری می تواند موجب مرگ پرنده شود. عفونت‌های تنفسی ممکن است ابتدا ناحیه نای (Trachea) را درگیر کرده و در صورت پیشرفت، به نایژه‌ها یا برونش‌ها گسترش یابد. برونشیت به معنی التهاب نایژه‌ها (برونش‌ها) است که معمولاً به ‌دلیل عفونت ویروسی یا باکتریایی ایجاد می ‌شود و منجر به سرفه، تولید خلط و گاهی تنگی نفس می‌گردد. تجویز داروهای بازکننده برونش و خلط آور (مثل ایمونواکینامول) برای کمک به دفع ترشحات تنفسی و تنفس راحتتر پرنده معمولا انجام می شود.